کوبیسم

 

کوبیسم به معنای مکعب گرایی و یکی از سبک های محبوب هنر نقاشی است که در قرن بیستم ابداع شد  و توسط پیکاسو و براک طی 7 سال شکل گرفت. نام کوبیسم را فردی فرانسوی به نام لویی ووسل در انتقاد از نقاشی های براک و به منظور مسخره کردن به آن داد. بعد از آن هم با همان نام میان مردم شناخته شد.

کوبیسم در واقع با زندگی احساسی و عاطفی میانه ای ندارد و نقاش های آن، طبیعت بیجان را به عنوان موضوع آثار خود انتخاب کرده اند. در کوبیسم، تکنیک ها و سبک های رایج و معمول نقاشی، همچون نورپردازی و اشکال به شکل صحیح و طبیعی وجود ندارند. نقاش با خط های موزون سر و کار ندارد. در نقاشی های کوبیسم، نمایی تقریباً سه بعدی از اجسام نشان داده می شوند.

کوبیسم، نمایی از دنیای واقعی نیست، زمان و مکان خاصی را نیز نشان نمی دهد. یکی از جذابیت های برخی از آثار کوبیسم، نمایش چند وجهی از یک نماست. به طوری که از هر طرف آن را نگاه کنید، یک شکل مشخص را می بینید. البته این مسئله همیشه هم ممکن نبود و نیست. کوبیسم در واقع تلفیقی از همه چیز و نوعی نگاه متفاوت است، مدل های مختلفی دارد و شاخه های هنری متنوعی همچون کلاژ (تکه چسبانی ) از آن شکل گرفته اند.

هنرمندان بسیار مشهوری در سبک کوبیسم فعال بوده اند. علاوه بر پیکاسو و براک، می توان به نقاشان مشهوری همچون مارک شاگال نیز اشاره کرد. همه این هنرمندان در آثار خود از عناصر هنری دیگر همچون موسیقی، معماری و ادبیات الهام گرفته اند.

در کوبیسم، نقاش شکل واقعی عنصر را می شکند، آن را با هم ادغام و ترکیب می کند و شکلی نو می سازد. این اشکال عموماً انتزاعی هستند. موضوع نقاشی های کوبیسم مورد واحدی نیست. نقاش از جاهای مختلف، ایده می گیرد، آنها را ادغام می کند و بُعد جدیدی به آنها می بخشد. در نهایت نوعی نقاشی متفاوت شکل می گیرد که پیغام ویژه ای دارد.

این نوع نقاشی ها به صورت سه بعدی ترسیم نمی شوند، اما تصاویر در آنها بُعد دارد. یعنی طوری ترسیم می شوند که گویا حجم دارند.


کوبیسم اولیه و تحلیلی

کوبیسم سه مرحله کلی دارد. نخستین مرحله که طرفداران چندانی نداشت و بین سال های 1907 تا 1911 میلادی بود را کوبیسم اولیه می گویند که با پیکاسو شکل گرفت. در این شاخه از کوبیسم خط های همتراز نمی بینید. چهره ها تلفیقی از نیمرخ و تمامرخ هستند و نوعی فضای دوبعدی را می توان در آنها دید.

کوبیسم تحلیلی نیز مرحله دوم کوبیسم است. در این نوع نقاشی ها اصول زیبایی شناسی کوبیسم کامل تر می شود. اشیای بازنمایی شده در این نقاشی ها، تقریباً غیرقابل تشخیص هستند. رنگ های آنها محدود است و بیشتر از رنگ های آبی و خاکستری و قهوه ای در آنها به چشم می خوردند.

پابلو پیکاسو

یکی از نقاش های بسیار مهم  سبک کوبیسم و در واقع یکی از بنیان گذاران آن، پابلو پیکاسو است. پیکاسو در سال 1881 میلادی در اسپانیا متولد شد. او علاوه بر نقاشی، هنرهای دیگر نیز همچون مجسمه سازی، سفالگری، طراحی و قلم زنی دستی داشت. او در ده سالگی اصول اولیه نقاشی را آموخت.

پیکاسو تحت تأثیر هنرمندان بسیاری قرار داشت. او به شکل های مختلفی نقاشی می کشید. به طور مثال، بعد از خودکشی یکی از دوستان نزدیک خود، تصاویری از گداها و هنرمندان را کشید و بیشتر از رنگ آبی استفاده می کرد. بعد از رفتن به پاریس رنگ های قرمز و صورتی نیز به رنگ هایش اضافه شدند و در آثارش، تغییرات درونی و روحی او را به خوبی می شد احساس کرد. او در طول سالهای هنری خود، تحت تأثیر اتفاقات اطراف خود قرار داشت. بسیاری از مردم اعتقاد دارند، پیکاسو مبدع اصلی کوبیسم است.

مارک شاگال

شاگال همچون پیکاسو یا ونگوگ شناخته شده و مشهور نیست. او به سبک های مختلفی نقاشی می کرده است. از جمله آنها می توان به کوبیسم اشاره کرد. البته تکنیک اصلی او اکسپرسیونسم انتزاعی است. اما در سبک کوبیسم نیز آثار فراوانی دارد. او یکی از نقاش های قرن بیستم است. نقاشی های روی شیشه و دیوارهای کلیسای شاگال نیز آثار بسیار زیبایی هستند.

ژرژ براک

نقاش و مجسمه ساز فرانسوی، ژرژ براک نام دارد. براک و پیکاسو پروژه های بسیاری را  با هم کار کرده اند. او ابتدا یک نقاش خانگی بود اما خیلی زود از این کار خسته شد و به نقاشی های خلاقانه و متفاوت روی آورد. براک ابتدا در سبک امپرسیونیسم کار می کرد. سپس به فوویسم روی آورد. این دو سبک راهگشایی برای گسترش سبکی به نام کوبیسم بودند که او در کنار پیکاسو آن را آموخته و در آن زمینه کار کرده بود. ژرژ براک نیز همچون پیکاسو نقش بسیار مهمی در شکل گیری کوبیسم دارد.

مجموعه
نقاشی » سبک های نقاشی
گردآورنده
بوم آبی
تاریخ
۱۳۹۰/۸/۲۹
 
 
 

وبلاگ های مربوط